Hoe kan ik de kleurverzadiging bij het printen met inkt op waterbasis verbeteren?

Waarom zien patronen die met inkt op waterbasis zijn gedrukt er minder levendig, gelaagd en glanzend uit dan patronen die met inkt op oliebasis zijn gedrukt? Komt dit door de kwaliteit van de inkt op waterbasis die de leverancier levert, of is het een inherente beperking van inkt op waterbasis?

Sterker nog, het is onjuist om te concluderen dat de kleur van inkt op waterbasis inferieur is aan die van inkt op oliebasis. Laten we eens kijken hoe we de verzadiging van inkt op waterbasis kunnen verbeteren vanuit het perspectief van kleurformulering, en zo de levendigheid en glans van gedrukte patronen kunnen verbeteren.

1. In donkere gebieden varieert de toonwaarde van basiskleuren doorgaans van 65% tot 90%. Omdat de puntversterking hoger is dan 80%, kan dit leiden tot tonale samensmelting. Daarom is het in dit bereik essentieel om, met behoud van voldoende effen densiteit, de helderheid van de tonale overgangen te behouden. Overdrijf de verzadiging niet ten koste van de tonale scheiding. Het is belangrijk om de kleurhoeveelheid in gebieden boven 80% matig te verminderen, zodat er een onderscheid ontstaat tussen effen en getinte gebieden, en zowel densiteit als tonale gradatie behouden blijft.
2. Het in balans brengen van helderheid en toondiepte tijdens de kleurverwerking is een uitdaging. Om de toongradatie te behouden, worden complementaire kleuren aanbevolen, maar het gebruik ervan kan de helderheid verminderen en de grijstint verhogen. Als helderheid prioriteit heeft, is het raadzaam minder complementaire kleuren te gebruiken, hoewel dit de toondiepte kan beïnvloeden. Voor tijdgevoelige verpakkingsproducten zal de focus op verzadigde, heldere kleuren sterkere visuele effecten opleveren. De sleutel ligt in het bereiken van een balans die het esthetische gevoel van de gebruiker weerspiegelt en direct van invloed is op de artistieke kwaliteit van de afdruk.
3. De toongradatie in donkere kleuren wordt voornamelijk weergegeven door primaire kleurplaten. Zo worden warme kleuren zoals rood en oranje weergegeven door de Y- en M-platen, terwijl koele kleuren zoals groen en cyaan worden weergegeven door de C-plaat. Door de toongradatie van de primaire platen te benadrukken, wordt de fysieke textuur van het onderwerp benadrukt.
4. Middentoongebieden zijn cruciaal voor kleurverwerking, met toonwaarden variërend van 35% tot 65%. Deze gebieden vertegenwoordigen de meeste objecten. Om de basiskleuren binnen dit bereik aan te passen voor optimale verzadiging, kan het helpen om de kleurhoeveelheid met ongeveer 5% te verhogen. Bijvoorbeeld, voor rode bloemen, als de middentoon M-kleur 40% is, kan een verhoging naar 45% het rood verzadigder en levendiger maken.